" Hagelstenen
kletteren op de
voorruit van de
auto als ik op
vrijdagmiddag
langzaam naar
huis rijd.
Onwillekeurig
gaan mijn
gedachten een
maand of tien
terug, naar het
eerste
weekeinde van
maart. Net zoals dit weekeinde was Raul ook toen niet thuis. Beide keren naar een AFS-kamp. Was hij in maart naar het beginkamp, nu is hij naar het eindkamp, zijn tijd om weer naar huis terug te keren nadert met rasse schreden. Tien maanden geleden was het dik winter en ik vind het wel toepasselijk dat het nu ook winterweer is, het maakt de cirkel rond. Als Raul straks in januari weer terug naar Costa Rica gaat, kunnen we terug kijken op een geweldig jaar.
Samen met hem heb ik plaatsen in Nederland bezocht waar ik nog nooit eerder ben geweest, en de dingen die wel bekend zijn, lijken anders als je ze iemand anders laat zien. Raul is een heel lieve, introverte jongen die zich goed aan ons gezin heeft aangepast. De, bijna dagelijkse, taallessen, waarbij we samen vreselijk hebben gelachen, wat zal ik ze missen. De uitspraak van het Nederlands valt voor hem niet mee, vooral de ch, de u, eu en ui zijn ware plaaggeesten en hebben menig hilarisch moment opgeleverd. Als tegenprestatie heeft Raul mij de eerste beginselen van de mooie Spaanse taal proberen bij te brengen en ook hierbij lagen we soms bijna onder de tafel van het lachen. Het heeft er overigens wel in geresulteerd dat ik nog steeds bezig ben om het Spaans onder de knie te krijgen.
Waar ik verder erg van heb genoten zijn de weekeinden waarin er AFS studenten uit velerlei landen bij ons over de vloer waren, ontzettend gezellig. Bovendien kan je van alles overkomen als je een AFS-student in je huis haalt. Zo hebben wij de ambassadeur van Costa Rica in huis gehad, omdat er een internationaal dansfestival in de buurt was waar ook een dansgroep uit Costa Rica aan deelnam. Al met al is het een jaar geworden om nooit te vergeten en ik zal hem dan straks ook ontzettend gaan missen."
