Een AFS jaar in Mexico
Een jaar met AFS in Mexico...
Que paso gera? Daarmee werd ik steevast begroet in de taxi's, in de winkel en door vrienden. Gera betekent zoiets als 'witte'/'blonde'. Al snel begroette ik hen, als een echte Mexicaanse, ook met "que paso."
Ik heb veel meegemaakt, tijdens mijn jaar in Mexico. Na twee maanden ben ik gewisseld van gezin. Gelukkig bleef ik in dezelfde stad wonen en heeft mijn tweede gezin mij goed opgevangen. In vergelijking met andere Mexicaanse gezinnen, mocht ik veel ondernemen, zolang mijn ouders maar wisten waar ik was en wat ik deed.
Ik ben ook van school veranderd. Mijn eerste school was een van de duurste prive-scholen in Mexico, en er hing een vervelende sfeer. De jongeren die op deze school zaten, waren verwend en lieten niet snel iemand toe in hun eigen kring, omdat ze thuis veel geld hadden, in een chique wijk woonden of een eigen auto hadden. Ik ben toen eens gaan kijken op een andere, minder dure school. Daar was het echt heel anders. Ik kreeg de eerste dag meteen acht (welkomst)briefjes van allerlei mensen. Ze kwamen op mij af en vroegen van alles in het Spaans. Dat verstond ik natuurlijk niet goed, maar met handen-en-voeten-Engels kwam ik er soms achter wat ze bedoelden. Het was wel goed dat ze niet veel Engels konden. Zo moest ik wel Spaans spreken en leerde ik het sneller en beter. Het deed mij echt goed: al die belangstelling en hartelijkheid. Over het algemeen zijn Mexicanen trouwens erg open en hartelijk en dat vond ik erg leuk. Ik praatte met iedereen. Soms tot ontzetting van mijn ouders, als ik bijvoorbeeld adressen met een taxichauffeur had uitgewisseld.
Ik ben nu al een jaar terug in Nederland en had al snel de draad weer opgepakt, hoewel ik toch nog iedere dag terugdenk aan mijn ervaringen. Ik heb nog veel contact met mijn vrienden Volgende zomer ga ik waarschijnlijk terug om mijn gastgezin en vrienden te bezoeken.
