Een jaar in de US of A
Eindelijk vertrokken we dan op 3 augustus. Met ongeveer 40 andere Nederlanders ging ik op weg naar wat voor mij een fantastisch jaar zou worden. Aangekomen gingen we eerst naar een introductiekamp waar we alvast een beetje ingelicht werden over de gewoontes van het gemiddelde Amerikaanse gezin. Daarna het eerste contact met mijn gastgezin. Zij woonden in Clifton Park, een kleine slaapstad ten noorden van de hoofdstad van New York state, Albany. Binnen een week dook ik er, net zoals thuis, gewoon in de ijskast. Op school kwam ik in de Senior Class: de laatste dus. Naast pretvakken zoals fotografie, literature of Musical Theatre en orkest had ik ook biologie en scheikunde. Dit is voor Amerikanen een zwaar pakket, want zij hebben zelden meer dan een exact vak per semester. Via de gymnastieklerares (gescheiden gymlessen!) kwam ik bij het Varsityteam, het hoogste hockeyteam. Elke dag 3 uur trainen na school. Toen het seizoen afgelopen was, begon het langlauf-team met trainen. Omdat mijn zusje daarin zat, leek het mij gezellig om mee te doen. Er waren echte officiele wedstrijden en voor het eerst in mijn leven vond ik langlaufen geen sport voor bejaarden die niet meer kunnen skien. Inmiddels had ik al veel vrienden gemaakt via het sporten en daarbuiten. In het begin van het schooljaar ben je 'de interessante buitenlander' en wil iedereen je kennen, maar na twee weken is de nieuwigheid eraf en moet je jezelf bewijzen. Dat was dus gelukt. Kerstmis kwam eraan en onbewust miste ik mijn eigen familie toch wel. Het viel 'mom' op dat ik wat stiller werd, maar zelf had ik dat niet zo in de gaten. Toen het ski-seizoen voorbij was, besloot ik te gaan roeien. Onze grote wedstrijd was op de Hudson, op de dag van de prom. Na de prom was het schooljaar ook bijna afgelopen en kwam de graduation. En toen begon het feesten: bijna elke avond een eindexamenfeestje. Gelukkig had ik een vriendje die mij ophaalde, zodat ik mijn ouders niet telkens lastig hoefde te vallen voor vervoer. Omdat mijn gastzusje twee dagen na mij jarig is, hielden we ons feestje tegelijkertijd. Het was ook meteen mijn afscheidsfeestje aangezien ik 7 dagen later zou vertrekken. We gingen met alle AFS-studenten uit de buurt nog een week op tour en werden voorbereid op onze terugkeer. Langzaam afkicken van je jaar en je realiseren dat waarschijnlijk niet alleen jij, maar ook je familie thuis is veranderd. En natuurlijk een week samen zijn met alle AFS-studenten die vrienden voor het leven zijn geworden. Op 14 juli was het D-day. De vertrekdag van alle AFS-studenten, vanaf New York. Veel ervaringen rijker en ook met veel meer begrip voor verschillende culturen kwam ik terug in Nederland. Je eigen kleine kikkerlandje waarvan je zowel de cultuur als de mensen dubbel leert waarderen! Een ding weet ik zeker: als ik het over mocht doen, zou ik het precies net zo doen, want ik heb er een familie en heel veel goede vrienden bij.
