"Het eerste wat ik van Oeganda zag was Kampala. Ik vond het vooral erg warm vies en heel erg druk. Maar toen ik naar mijn project buiten Kampala reed, zag ik pas hoe mooi groen Oeganda is. Ik had niet verwacht dat Oeganda zo groen en bebost zou zijn, bij Afrika dacht ik eerder aan droge savannes.
Toen ik aankwam op mijn project werd ik ongelofelijk hartelijk ontvangen. Het was alsof de mensen me al kenden en me na een lange tijd weer terug zagen. Het was heel bijzonder. De eerste twee weken had ik het wel moeilijk, ik voelde me, ondanks dat er mensen om me heen waren, alleen. En ik moest heel erg wennen aan de Oegandese hygiene standaard. Ik had geen douche maar een emmer met water om me te wassen, en ik deelde een latrine met 300 kinderen. Maar ik heb mijn eigen standaard losgelaten en me aangepast.
Na die twee weken vond ik het al niet meer raar dat ik geen douche en wc had. Tijdens mijn verblijf heb ik in huis gewoond bij Stellah. Stellah was een lerares op de school waar ik ook werkte en ze woonde in een mini huisje op het schoolterrein. Ze is ontzettend goed voor me geweest, ze heeft me met alles geholpen en zelfs mijn kleren met de hand gewassen. We hebben twee maanden lang bijna alles met elkaar gedeeld. Ik zie haar nu dan ook als een hele goede vriendin, we hebben nog steeds regelmatig contact.
De school waar ik verbleef, Bright Future Primary School, was een hele gezellige school. Het schoolterrein was vrij groot en er stonden veel bomen en struiken. De schoolgebouwen zagen er vriendelijk uit met hun geel geschilderde muren. Alle leraren waren heel aardig en ze namen mijn hulp graag aan. Wat me opviel is dat de volwassenen elkaar altijd heel beleefd aanspreken, zo werd Stellah door haar collega altijd Madam Stellah genoemd. Zij sprak de andere leraren ook altijd aan met Mister of Madam. Ook de manier waarop leraren omgingen met de leerlingen vond ik raar of zelfs wel schokkend. Ten eerste omdat ze de kinderen alles laten doen, als een leraar een pen wil die 3 meter verderop ligt, dan roept hij gewoon een kind dat ver weg staat om hem die pen aan te geven. Een ander voorbeeld is dat een leraar nooit zijn eigen stoel draagt als hij ergens anders wil zitten, er wordt altijd een kind bij geroepen. En ten tweede, en dat vond ik het ergste, is dat de kinderen geslagen worden. Ik schrok heel erg toen ik dat voor het eerst zag, ik had zoiets nog nooit gezien. Voor elk onnozel dingetje dat kinderen fout doen wordt er een stok gepakt. Ik vond het heel erg moeilijk om daarmee om te gaan. Ik wist dat ik het moest accepteren, dat is nou eenmaal hun manier van doen, maar dat vond ik lastig.
Ik denk dat mijn tijd in Oeganda me wel heel veranderd. Ik ben zelfstandiger en vooral ook veel bewuster en toleranter, ik besef nu pas echt goed in wat voor luxe ik leef en dat wat ik normaal vind (douche, wc) eigenlijk helemaal niet normaal is. Je kan prima zonder. Mijn moeder vroeg aan me wat ik nou echt gemist had in Oeganda, behalve familie en vrienden. Ik moest daar echt even over nadenken want ik wist niks. Er waren super veel dingen die ik daar niet had, maar ik heb niks gemist. Ik heb me gewoon aangepast.
Ik zal iedereen aanraden om vrijwilligerswerk in een ontwikkelingsland te gaan doen, het opent je ogen. En het verrijkt je, ik heb heel veel dingen geleerd. Over een andere cultuur en over armoede maar ik heb bijvoorbeeld ook geleerd om met de hand mijn kleding te wassen. En om sap te maken van passievrucht en ananas. Dat zijn allemaal leuke dingen. De reden waarom ik Oeganda zou aanraden is omdat de mensen ontzettend aardig en vooral heel erg dankbaar zijn. Ze staan altijd voor je klaar en laten je nooit aan je lot over. Ik heb geen moment gevoelt dat ik niet welkom was, de mensen hebben me echt opgenomen in hun leven en me alles laten zien en meemaken."
